Maanzacht

de donkere

nacht

streelt haar

helende uren

en tussen

gesloten ogen

rust vergeving

zacht

Smetteloos wit

het regendeonafgebrokenmaar hij schudde zich uitzocht een leeg bankjeen at z,n soep  natte kou trok kippenvel, zozonder jas, op blote voetenleek de weg terugoneindig

met achter elke boom
nog steeds die kleine jongen
in zijn matrozenpakje

blauw

met smetteloos wit

Contrast

de tijd herleeft

in gezichten van toen

en herhaling, woont
in oude verhalen

waar trieste ogen
zoeken, naar antwoord

op die ene vraag 

strooit vergetelheid

over donkere wolken

een randje goud

zo ver weg

maar zo vertrouwd

brengt eindeloos graven

je steeds weer bij vandaag


@ Coby

Als gezichten hun naam verliezen

Uitzicht

 

’s morgens vroeg

breekt het zonlicht

demonen

in duizend stukjes

angst

laat lange nachten waken

waar tussen blozende woorden

schaamte proeft

jouw liefde koestert mijn dag

en tussen brokstukken

laat nieuwe hoop

diepe wonden sluiten

maar de echo blijft

In nieuwe kleuren

achter vergeten boeken

stond jouw naam

geschreven in ’t stof

een diepe stilte

liet ogen tranen, en 

zachte regen spoelde

tijd nam alle bakens

winters, bevroren

wat eens liefde was

maar nieuwe dagen

brachten kleur

zacht, en onverwacht

Droog

lange rijen

zonder naam en gezicht

verliezen al het zachte wit

in kamers met gesloten deuren

schenken ronde hoeken

blinde veiligheid

stilte

stapelt er lege stoelen, maar

het licht blijft altijd aan

eindeloze dorst

brak jouw bestaan

Diep

het zachte zonlicht verwarmt

tot op het bot, maar

gesloten harten geven niet mee

eenzaamheid plaveit de weg

waar tranen

stille stenen doen zwijgen

liefde,

gaat verder dan de dood