De cirkel

een straffe wind
rukt aan jouw naakte takken
de laatste blaadjes
zijn te tellen op de vingers
van één hand

aan je voet
tussen ’t zachte mos
moddert de rest van jouw kroon
moegestreden
op weg naar een nieuw begin

@ Coby 29 November 2013

Verweerd

de tijd

heeft zijn grauwe sluiers verstrooid

boven de lange jaren

verdwijnt het laatste spoortje glans

zoveel leven, slechts verbonden

door de adem van ’t seizoen

wijze ogen vertellen en eeltige handen

dragen sporen van verlies

maar zelfs in matte dromen

spiegelt herinnering immer voort

blijft de kleur bewaard

in beeld en woord

@ Coby 28 november 2013

Meesterwerk

langzaam sluit de nacht
één voor één
verbleken de sterren
en de dageraad
schildert zijn eerste contouren
in sluimerend wit

op die smalle lijn
tussen donker en licht
dampen de statige bomen
grillig tussen ’t verdorde riet

terwijl de vroege vogels
hun klanken doen zwellen
koestert de zon, zo zacht
de geboorte
van een nieuwe dag

@ Coby 

Hoger....

ik leg mijn handen
om de jouwe
en kus je blije lach

jouw ogen
stralen het nieuwe tegemoet
vertrouw me kleintje
geef je over
alles komt goed

hoog boven
spint het licht een liedje
en jouw krullen
dansen vrolijk mee

vanbinnen
trilt het ritme van geluk
twee knuistjes
veilig in de mijne
deze dag
kan niet meer stuk

Voor Kenji

@ Coby 23 November 2013

Het stille verstaan

de scherpste randjes
zijn geschuurd
en jij
leeft in mijn dromen
kwispelstaartend blij

maar de leegte blijft

ik verlang
zelfs naar ‘t geblaf
geflodder en geknoei
stiekem springen
op de bank
in oeverloos gestoei

ons huis
lijkt zoveel groter
de dagen langer
en thuiskomen
niet langer een feest

en ik
ik mis je nog steeds

@ Coby  21 November 2012

Boventallig

een wankel perspectief

bungelt aan dunne touwtjes

onzekerheid groeit

wanneer het kalme water klotst

zelfvertrouwen taant, afwijzing

geeft de grootste ego's klop

gepaneerd met een dun laagje zoet

bijt de waarheid zijn tanden stuk

want in een berg vol oude schoenen

valt één enkel paar niet op

@ Coby 19 November 2013

Houvast

steeds meer licht
schijnt door jouw takken
een zwart karkas schemert
tussen het laatste restje goud

de tekening op je bast
verhaalt de lange jaren
maar ik omarm de koester
van pril groen
tot ver in ’t vlammend rood

jij doorstaat
zelfs de zwaarste storm
stevig wortelt jouw stam
in rijpe grond

’s morgens bij het opstaan
elke dag opnieuw
de cirkel weer rond

@ Coby 11 November 2013