Meneer, wie bent u?

onzichtbaar verborgen
in de onbegrensde ruimte van jouw zijn
slaat een vlaag van valse stemmen
diepe voren in het nu

de tijd verjaart en zelfs de oude klok
sluit z'n ogen 
voor zoveel innerlijke strijd

in de schaduw van het kleine
verbergt de toekomst zijn ware gezicht
vandaag, krimpt tot één enkel moment
en gister
kiert tussen de gesloten deur

maar verderop in haar tuin
bloeien de bloemen van morgen
als ooit te voor



@ Coby 27 juli 2016

Als gezichten hun naam verliezen

'' Mirrors '' Acryl op canvas 50x50x3

@ Coby juli 2016

Herboren

haast rimpelloos verstrijkt de tijd
de zon omarmt mijn kou
als een warme jas

lege doeken
lokken nieuwe paden vol kleur
en tussen 't onkruid
bloeit de poëzie met een traan

maar binnenin
knaagt het bitterzoet verlangen
daar, in de stilte van de nacht
onder een wassende maan
lijkt opnieuw, zo ver

zelfs de lange jaren
kunnen niet verbloemen
dat ik je mis.....


@ Coby 18 juli 2016

Zorgeloos

de toekomst

rust als een kleurige vlieger

in haar smalle hand

ogen stralen, onbevangen

als sterren in de nacht

tussen dansende haren

en bungelende benen

neuriet ze zacht
mijn windekind

met haar gezicht, gekoesterd
door de warmte van de zon

wacht zij, in gedachten verzonken

geduldig  

op de adem van de wind

* Sculptuur:
  Fons Verhoeve
  Zorgeloos

@ Coby 2 juli 2016

Sepia

in een koor van woorden
dirigeert het verleden
met straffe hand

onrust houdt zich schuil
achter duizend vragen
schuifelvoeten verliezen de weg
en de geur van vroeger
vindt nog immer 
zijn oorsprong in vandaag

om haar mond
zweeft een glimlach
die de ogen niet bereikt

maar de liefde blijft
als een kleine vonk
verborgen
in de krochten van ons hart
tussen de bonkige scheuten
van tijd




@ Coby 14 juni 2016

Als gezichten hun naam verliezen

Wrijving

een zinderende bliksem
cirkelt
als een vurige stroom

tussen ‘t grijs
wachten loodzware wolken
tot een verlossende bui
de innerlijke onrust koelt

zwoele lucht
opent deuren van verlangen
sporen van water
verdampen op hunkerende huid

in een witte schaduw
vervliegen beelden
van lange nachten
de ogen gesloten, armen warm

langzaam versmelt de tijd
wanneer de geur van regen
zijn bloemen strooit
langs het smalle pad
van eenzaamheid

@ Coby 2 juni 2016

Tussen de regels

de dagen lengen 
tot het uiterste eind
warmte opent sporen, verleden krimpt
en kleur
bloeit in verzande tijd

verborgen onder ruwe bast 
schenkt het leven
zijn ballast aan een onvoltooide zin
en tussen de tralies van het hart
walsen mijn woorden
rond de assen van de wind



@ Coby 21 mei 2016