Toetoet...

het huis een chaos

de moeder over de rooie

vier kinderen achter het behang

één hond in de stress

en twee diva’s

onder het bed

kortom…

de hele boel op stelten

voor één week

zalige vakantiepret

Vreemde eend

onbegrip slingert langs hoge bomen
waar gekraste handen

zich vastgrijpen aan de laatste tak

haar donkere nachten, tellen langzame uren
en omkijkend in wrok
welt een traan 

het hemd, blijft altijd nader

dan de rok

Land, wind en water

in statige monumenten

hout, steen en riet

leven oude verhalen

door in ’t verschiet

de molenaars

trots als een pauw

blijven hun posten

jarenlang trouw

met eeltige handen

gezichten verweerd

zijn ze het malen

nog steeds niet verleerd

  

- op de werelderfgoedlijst

komen ze prima tot hun recht,

hun strijd tegen het water

blijft immer onbeslecht -

Maandag

buiten wiegen de takken

voor het open raam

hun schaduw

speelt tikkertje op de muur

terwijl een brutale zonnestraal

zich neervlijt op m,n kussen

doezel ik weer langzaam in

maandag

de eerste dag

van alweer een nieuwe week

tijd verstopte zich

toen ik eventjes niet keek

Nadagen

langzaam

schuift ’t verleden voor het heden

dagelijkse dingen nemen meer tijd

gedachten

springen van de hak op de tak

en kledingstukken

verdwalen op een onwillig lijf

tijd trekt zich bescheiden terug

maar de glans van herkenning blijft

en tovert een glimlach

op jouw gezicht

schaduw

bestaat alleen bij gratie van het licht

@ Coby

Als gezichten hun naam verliezen

Ezeltje prik

na verlies, of verdriet

krijgt niet iedereen

een nieuwe start

ben je volwassen

of nog maar een kind

leven is hard

en deelt haar klappen

blind

Windekind

een sprookjesachtig

verlangen

door de ogen

van een kind

laat bomen

zingen

vogelgeluiden

gedragen

op de wind

*