Tot stof

november

verstuift het dorre blad

in de schaduw van de winter

wuiven spichtige nerven

een laatste groet

stille berusting

zwalkt langs lege paden

waar de smaak van verlies

sluimert op het ritme

van vergeten geur

omringd

door ’t naakte hout

wast de herfst zijn kleurig hemd

en tussen pover pulver, vervliegt

de oude tijd

@ Coby  29 November 2014

Hink stap sprong

een wreed besef
klaart het beeld

in zeeën van tijd

zoeken landerige dagen

perspectief

voeten

dwalen doelloos

tussen ‘t stervend blad

waar vroeger
wiegt op de adem van toen

langs de weg

groeit een nieuwe leegte

verpakt in verlangen

naar de andere kant

en ik volg mijn spoor

balancerend....
zonder jouw hand

@ Coby 23 November 2014

Kwetsbaar imperfect

gekneed

uit het levendigste wit

schuwt dit lichaam

iedere glans

zonder woorden

doorspekt haar naaktheid

de adem

van het laatste taboe

slanke armen

strelen de gestraalde vorm

en onze normen smelten

tot kwetsbaar imperfect




*Geschreven bij het beeld '' Liggende vrouw naakt ''

Uit de serie '' Witte vrouwen ''
van Kees de Man

@ Coby 10-11-2014

Windstil

verdriet

kerft zijn strepen

nog immer met dubbele pen

de strakke lijnen

verbergen een gewonde blik

die het ochtendlicht verschraalt

en de mooiste kleur

verwatert tot grijs

maar ik

werp het pantser

uit de allerhoogste boom

laat m,n adem los

en vlij mijn hart

in de armen van de tijd

@ Coby 23 Oktober 2014

Atelierroute Zwijndrecht

 Voor het eerst ga ik mijn schilderijen

en een deel van m 'n gedichten exposeren

tijdens de open atelierroute 

Op 8 en 9 november

Prins Mauritsstraat 37A 

te Zwijndrecht

Best wel spannend

en nu maar hopen dat er veel bezoekers komen!

1

1

Een vroege herfst

lege woorden

splijten op de tong

maar het lichaam

aardt tussen de golven

en slechts een kille boodschap

rimpelt in het zand

ik heb de herfst

al dood geschreven

zijn laatste adem

verdampt  achter de kieren

waar gevoel

strijdt met verstand

@ Coby 21 oktober 2014

* Bij schilderij '' An early fall ''

Averij

ver uit het zicht
tussen toekomst en dromen
dobbert mijn bootje
gepokt en gemazeld
door averij

zorgvuldig gedompeld
in melancholie
bijten de sporen
van ons zijn

maar ik koester de storm
deel mee in zijn kracht
en aarz’lend
ontwaakt in de luwte
het laatste restje mij