Voorbij...

hoge bomen
buigen in de straffe wind
achter verdorde takken
verbergt de oude tijd
haar ware gezicht

in de schaduw
bepoedert de nacht
slapende herinneringen
met een laagje glans

vertellen ogen
vaak meer dan woorden ooit

gesloten harten
verliezen alle kleur
tussen nu
en het sluiten
van de allerlaatste deur


@ Coby 11-1-2012

Kwakkelen

januari
katert langzaam voorbij

ons huis, gestript
tot op de laatste naald
oogt kaal
en de ramen, pas gezeemd
vertellen hetzelfde verhaal

buiten
schijnt een waterig zonnetje
maar verborgen
achter donkergrijs
nog steeds geen spoor
van sneeuw of ijs

een kinderlijk verlangen
naar tintelfrisse wangen
maalt
maar ik ben bang
dat koning winter is verdwaald


@ Coby  10-1-2012

Onafgebroken

7 Januari 2012



tijd
tikt onzichtbaar
gevangen in cirkels
vult haar beweging
de ruimte
tussen wit en zwart

zoekende ogen
verlangen de stilte
zelfs de kleinste knipper
verraadt



@  Coby 9-1-2012





Natte voeten

zandzakken
domineren het straatbeeld
veiligheid
staat bibberend op de stoep

terwijl de wind zich kreunend uitrekt
en het water stijgt


@  Coby  5-1-2012

Letterstof

warrige gedachten dwalen
en overgebleven hersenspinsels
miezemuizen bij het licht
van een eenzame kaars
de oude klok slaat middernacht
haar klepel
ergens tussen gister en vandaag

maar zelfs met handen en voeten
gekneveld door 't letterstof
rijm ik al mijn woorden
aandachtig ineen




@  Coby  4-1-2012

Terug

als natte mist
kleven de beelden op mijn netvlies
en tussen de grove mazen
ontsnapt alle realiteit

de laatste druppels
spatten als tranen
op de glazen van mijn bril

wanneer tussen watervrees
en duimzuigerij
de waarheid plaatsneemt
op de smalle lijn
tussen verstand en gevoel

@  Coby 2-1-2012

Schitter

beloftevol
vlinderde deze dag voorbij
in zachte glans
verstreek het laatste uur

tussen stoffig dennengroen
ontstak de vroege avond haar lichtjes
de eerste keer in ’t prille jaar

een stille kracht vol nieuwe hoop
voor altijd gevat
in hemels vuur

@ Coby 1-1-2012